تبدیل یک داروی ضدروان‌پریشی «ایمن» به عامل مسمومیت: اشتباه گرفتن کاتاتونیای پس از عمل با دلیریوم در یک بیمار سالمند

پیشینه: داروهای ضد روان‌پریشی مانند هالوپریدول به طور گسترده برای هذیان پس از عمل در بزرگسالان مسن تجویز می‌شوند، با این حال می‌توانند به عنوان عوامل سمی در بیماران آسیب‌پذیر عمل کنند و باعث ایجاد کاتاتونی بدخیم شوند - یک سندرم عصبی-روانی تهدیدکننده زندگی با بی‌ثباتی اتونومیک شبیه سپسیس. از دیدگاه سم‌شناسی پزشکی و سلامت عمومی، این نشان دهنده یک واکنش نامطلوب دارویی (ADR) کمتر شناخته شده با عوارض و مرگ و میر قابل توجه است.
معرفی مورد: یک زن 67 ساله در روز دوم پس از عمل جراحی شکستگی لگن دچار کاهش هوشیاری و گیجی شد و در ابتدا به عنوان مبتلا به هذیان با هالوپریدول با دوز کم (0.5 میلی‌گرم دو بار در روز) تحت درمان قرار گرفت. به جای بهبود، او به طور متناقضی رو به وخامت گذاشت و دچار منفی‌گرایی، مقاومت در برابر باز کردن غیرفعال چشم و سفتی پیشرونده شد - یافته‌هایی که با کاتاتونی ناشی از داروهای ضد روان‌پریشی مطابقت دارد. تجویز لورازپام (2 میلی‌گرم عضلانی) بهبود نسبی و نوسانی ایجاد کرد که با نقش آن به عنوان یک پادزهر تشخیصی و درمانی در کاتاتونی مطابقت دارد. افزایش دوز برنامه‌ریزی‌شده لورازپام نتوانست بهبودی را تثبیت کند و به دلیل ناپایداری سیستم عصبی خودکار، برنامه درمانی به درمان با تشنج الکتریکی (ECT) تحت نظارت ICU تغییر یافت. جلسه اول بی‌اثر بود، احتمالاً به دلیل قرار گرفتن در معرض بنزودیازپین قبل از ECT، اما درمان‌های بهینه‌شده بعدی تشنج‌های کافی و بهبود بالینی واضحی را ایجاد کردند.
نتیجه‌گیری: این مورد نشان می‌دهد که چگونه یک قرار گرفتن در معرض بالینی رایج - تجویز داروهای ضد روان‌پریشی - می‌تواند یک سندرم سم‌شناسی ایجاد کند که به اشتباه به عنوان هذیان برچسب‌گذاری می‌شود. این امر نیاز به آگاهی از سلامت عمومی، مراقبت دارویی و تجویز آگاهانه از نظر سمیت را در بیماران جراحی مسن برجسته می‌کند. تشخیص عدم پاسخ به داروهای ضد روان‌پریشی، انجام آزمایش لورازپام و در نظر گرفتن ECT زودهنگام در بیماران مسن پرخطر می‌تواند نجات‌بخش باشد و از عوارض طولانی‌مدت جلوگیری کند.